Szkoda tu czasu, aby leżeć na plaży w Agadirze (choć szeroka i piaszczysta), bo tam gdzieś zaledwie 3 godziny jazdy czekają królewskie miasta Maroka, wietrzna Essaoira czy też Góry Atlasu.

Hotele w Agadirze są moim zdaniem słabe, no może po za Sofitelem, Hotelem Altas czy tez ……………

Ale za to zwiedzać… no cóż 14 dni to za krótko.

Sam Marakesz można by smakować przez miesiąc. Kolory miasta, suków, mediny kontrastują z krajobrazem gór widocznych w oddali. Pokrzykiwania sprzedawców i kucharzy z placu Dżama El Fna mieszają się z zapachami potraw i stukotem kopyt koni z dorożek.

Turyści tuż po zmroku oglądają ten niekończący się spektakl z tarasów jednej z restauracji w ciszy i zachwycie. Nikt nawet nie próbuje pytać, tylko przenosi się jakby do innej epoki, przynajmniej 300 lat wcześniej. Kiedyś takie obrazy tworzyłam sama w wyobraźni czytając książki, dziś dane mi było wziąć udział w spektaklu dla którego UNESCO musiało utworzyć osobą kategorię NIEMATERIALNEGO DZIEDZICTWA LUDZKOŚCI.

Wędrówka o wschodzie słońca po Marekeszu dostarcza jeszcze innych przeżyć…

Wieczorne spacery po medinie, kiedy trudno już po 20 dostrzec tu turystów dostarczają emocji z pogranicza strachu, zwątpienia i zwykłej ciekawości. Wydaje się bezpiecznie, a jednak coś podpowiada zawracaj.

Po Marakeszu jeszcze wszystko przed Wami - Casablanka choć na krótką chwilę , bo bardzo przereklamowana!, Fez na który potrzeba kilka dni, Rabat, pustynia, nocleg w namiotach gdzieś wysoko w górach i obowiązkowo Essaoira, której turystyczny mikroklimat zachwyca. Kraj który dostarcza tak wielu wrażeń musi zatem stanąć na naszym podróżniczym szlaku i to zapewne nieraz.

Nie wszystko jednak jest tu różowe dla przyjezdnych.Trzeba bardzo uważać na kieszonkowców i oszustów, nawet w hotelach często próbują coś doliczyć do rachunku. Tylko bardzo odporni na bakterie mogą sobie pozwolić na degustację tutejszych potraw na ulicy, nawet gotowane potrawy są ryzykowne. Nie wolno przeliczać pokonywanych odległości na kilometry , godziny itp . Jeśli ktoś szuka innego klimatu Maroka lub chce zabłysnąć przed znajomymi niech nie rezerwuje noclegów w hotelach a w Riadach. Ta kategoria noclegów znana jedynie w Maroko. Są to bardzo małe hoteliki często od 3-11 pokoi, urządzone ze smakiem, klimatem, pełne starych mebli, wyszukanych przedmiotów, zlokalizowane tylko w medinach,w domach zamożnych ludzi. Choć nie zawsze sterylnie czyste, bo standardy w Maroko bardzo różne ,dają niezapomniane wspomnienia.Maroko można smakować dosłownie i w przenośni, a kuchnia tu doskonała.

Maroko można podziwiać od kolorów gór po torebki i buty we wszystkich odcieniach tęczy, można tu przyjechać wiele razy i wciąż nie móc wyjść z podziwu dlaczego kraj , który tak wiele lat był pod panowaniem francuskim, nadal przenosi nas do innej epoki ?
Agnieszka Rąpała

Dodam jeszcze, że aby dolecieć z Polski do Mexico City należy się przygotować na przesiadkę w jednym z europejskich portów lotniczych. Ja takową miałam w Amsterdamie i polecam takie połączenie ze względu na doskonałą organizację lotniska w Amsterdamie, gdzie po pierwsze nie sposób się zgubić, a po drugie w razie dłuższego oczekiwania można całkiem sympatycznie spędzić czas. Po przylocie do Mexico City czeka nas kilka formalności – wypełnienie dokumentów wizowych i celnych oraz spotkanie z „guziczkiem” – taki wynalazek do losowego sprawdzania bagaży podróżników chcących zagościć na meksykańskiej ziemi. Polega to na tym, że każda osoba, jak już odbierze swój bagaż musi przejść obok czegoś w rodzaju bramki, gdzie należy nacisnąć guzik – jak zapali się zielone światełko można odetchnąć z ulgą, a jak czerwone to należy się przygotować do dosyć dokładnej kontroli całego posiadanego bagażu. Na szczęście los okazał się dla mnie łaskawy i zobaczyłam światełko w kolorze zielonym.

W Mexico City spędziłam dwa dni i uważam, że było to zbyt mało, aby nacieszyć się urokami tego jak by nie było jednego z największych miast świata. To co mniej najbardziej urzekło to Muzeum Archeologiczne, gdzie można spędzić cały dzień nie nudząc się. Osobiście nie przepadam za muzeami, ale to jest wyjątkowe. Położone na sporym terenie i doskonale rozplanowane. Do poszczególnych sal wchodzi się z czegoś w rodzaju patio. Sale podzielone są tematycznie i jest w nich wiele wspaniałych rzeźb i rekonstrukcji, który „opowiadają” o fascynującej kulturze Inków, Azteków, Zapoteków i innych ludów niegdyś zamieszkujących Meksyk. Uważam, że wizyta w tym muzeum przed rozpoczęciem zwiedzania stanowisk archeologicznych jest bardzo pomocna, gdyż będąc już w tym właściwym miejscu łatwiej sobie wyobrazić jak to kiedyś wyglądało i funkcjonowało.

Kolejnym obowiązkowym punktami programu jest Katedra i ogromny plac w jej pobliżu, gdzie miałam okazję zobaczyć Indian w ich regionalnych strojach. Oczywiście jest to zjawisko jak najbardziej skomercjalizowane – za zrobienia zdjęcia należy uiścić odpowiednią opłatę, przy okazji należało by zakupić jakiś wisiorek, czy amulecie, ale przecież tak jest na całym świecie i już do tego przywykłam… Wieczorową porą trzeba się koniecznie wybrać na Wieżę Latynoamerykańką, skąd roztacza się piękny widok na podświetlone miasto. Patrząc na ten ogrom świateł wokół miałam wrażenie, że Mexico City nie ma końca i zdałam sobie sprawę, że naprawdę jestem w jednym z największych miast świata – niesamowite wrażenie.

Kolejnym etapem mojej podróży była wizyta w położonym nieopodal Mexico City Teotihuacan, gdzie znajdują się słynne piramidy słońca i księżyca oraz inne pozostałości po Aztekach. Moja wizyta w tym miejscu przypadła na 20 marzec, a więc dzień przed kalendarzowym początkiem wiosny, kiedy to Teotihuacan staje się miejsce pielgrzymek dla ludzi, którzy chcą się naładować pozytywną kosmiczną energią. Wierząc, że początek nasilenia działania tej energii być może zaczyna się dzień wcześniej postanowiłam z tego skorzystać i po w drapaniu się na piramidę słońca pospieszyłam do miejsca, gdzie należało stanąć gołą stopą, wyciągnąć ręce ku niebu i czerpać kosmiczną energię. Niestety jakoś nie poczułam przypływu tej pozytywnej energii, ale wierzę, że jeszcze się to u mnie objawi. Następnymi celami mojej wyprawy do Meksyku stały się dwa cudowne miasta w stylu kolonialnym Oaxaca i Puebla. Dla mnie, miejsca te mają niesamowity klimat, ze względu na swoją kolonialną architekturę, z wąskimi uliczkami i kolorowymi kamienicami. Świecące słońce, błękitne niebo, leniwa i wręcz senna atmosfera tych miejsc zachęcały do tego, żeby usiąść w knajpce , gdzieś na głównym placu miasto, posłuchać mariachi i napić się orzeźwiającej margerity. Oczywiście jak już nacieszyłam się urokami błogiego lenistwa to udało mi się zwiedzić kilka zabytkowym miejsc jak np. Monte Alban, gdzie znajdują kolejne stanowiska archeologiczne – tym razem pozostałości po Zapotekch.
Na zakończenie mojego „programu zwiedzania” wydałam nieco funduszy na „babskie” zakupy, a mianowicie srebrną biżuterię w Taxco. Wizytę w tym uroczym miasteczku polecam wszystkim, którzy znajdują się gdzieś w pobliżu. Wąskie uliczki, biegnące w górę i w dół, niska zabudowa, wspaniały kościół, no i te sklepy z biżuterią, której słynie to tzw. Miasto Srebra … Polecam.

Zanim napiszę coś na temat części relaksacyjnej mojej wyjazdu to wspomnę jeszcze o pewnych atrakcjach dodatkowych, których doświadczyłam. Jedną z nich była degustacja smażonych koników polnych – do wyboru albo przyprawionych chili, albo czosnkiem. Nie była to najsmaczniejsza rzecz jaką w życiu jadłam, ale ciekawe doświadczenie, gdyż tak naprawdę to koniki smakowały podobnie do chipsów i zapewne gdybym nie wiedziała co jem, to nie wpadałabym na to, że to jakieś stworzonka. A do innych atrakcji zaliczam wizytę w wytwórni tequili i meskalu, gdzie bardzo wyraźnie wytłumaczono naszej grupie, że wbrew obiegowym opiniom słynny meksykański napój z robakiem to wcale nie jest tequila, tylko meskal, który również robi się z agawy, ale w nieco inny sposób, a robak, który znajduje się wewnątrz jest afrodyzjakiem, tak więc wszyscy panowie z mojej grupy ochoczo zabrali się do degustacji meskalu i połykania robaka.

Na zakończenie mojej przygody z Meksykiem spędziłam kilka dni wypoczywając w jednym z najsłynniejszych meksykańskich kurortów – Acapulco. To co charakteryzuje to miejsce to bardzo wysokie, niestety już podstarzałe i zniszczone hotele usiane wzdłuż ciągnącej się kilometrami plaży, tłumy turystów i sprzedawców, dzięki którym nie ruszając się z leżaka można nabyć przeróżne, z reguły do niczego nie przydatne rzeczy. W nocy Acapulco jest pięknie podświetlone i tętni życiem, więc jeśli ktoś poszukuje nocnych rozrywek i wybierze się tam na wakacje to dobrze trafił. Ja osobiście zamiast wizyty w hałaśliwej dyskotece z amerykańskimi turystami wolałam potańczyć przy rytmach salsy w jednym z klubów salsy, gdzie tak naprawdę miałam okazję zobaczyć jak wygląda prawdziwa salsa, w wykonaniu tubylców i niemalże nabawić się kompleksów. Podczas pobytu w Acapulco koniecznie trzeba się przejechać lokalny autobusem – im bardziej rozklekotany i głośniejszy tym fajniejszy i wybrać się na pokaz skoków ze Skał La Quebrada. Jest to miejsce, gdzie co kilka godzin kilku skoczków skacze do wody ze stromych skał w wąski przesmyk, gdzie rozbijają się wysokie fala. Ten nazwijmy to spektakl zrobił na mnie niesamowite wrażenie i wzbudził podziw nad odwagą, a zarazem głupotą ludzi, którzy dla przyjemności (zarobek jest tam raczej symboliczny) ryzykują zdrowie, a nawet życie.

Meksyk okazał się jednym z ciekawszych miejsc, które miałam do tej pory okazję odwiedzić i jestem pewna, że to nie była moja ostatnia wizyta w tym kraju, w przyszłości zamierzam zwiedzić Yucatan i poleżeć na białym piasku w Cancun.

Następnie wynajętym autem przez góry i lasy mieszane jechaliśmy przez kilka godzin po to, by osiągnąć pierwszy cel , miejsce skąd wyruszymy dalej-na stepie pośród pagórków pojawił się Kyzył- to kilkudziesięciotysięczne miasto jest stolicą republiki Tuwa, która graniczy z Mongolią . Jeszcze kilkanaście lat temu było niewielką osadą myśliwych, wsią w której krzyżowały się drogi wędrowców i handlowców. pośród nielicznych czteropiętrowych domów stały drewniane chatki , blaszane garaże, a drogi-w większości asfaltowe-przypominały nasze, na wiosnę, kiedy po roztopach w dziurach w jezdni mieści się koło.. albo nawet dwa.
W oczekiwaniu na śmigłowiec i korzystną pogodę zakwaterowani zostaliśmy w hotelu, który należał do rodziny prezydenta republiki i podobno był najlepszy w mieście..
Istotnie była ciepła woda i całodobowa ochrona przy drzwiach..

Aklimatyzacja trwała krótko, bo nazajutrz wyruszyłem wraz z towarzyszami w drogę..
Nasza tabletka-furgonetka przypominająca pastylkę przeciw kaszlowi wypakowana po sufit sprzętem mknęła po drodze w kierunku dziewiczych terenów łowieckich, tam gdzie asfalt zamienia się w polną drogę , a potem znika rozmywając się w kilka drobnych ścieżek..
Był sierpień i temperatura w dzień sięga 30 st, jest gorąco szczególnie pod brudnobrazową blachą tabletki. Dojechaliśmy. przed nami trawiasta równina i coś w rodzaju drewnianej wieży obserwacyjnej, gdzieś pośrodku stoi niebieski AN 2 wyprodukowany- w Polsce w 72 roku na rosyjskiej licencji. Spodziewając się śmigłowca uznałem go za pomnik lub zestrzelony wrak.. jednak nie!!!!- byliśmy na lądowisku polowym z wieżą kontrolną w środku, a niebieski złom to jedyny dostępny latający obiekt i łaskawy pilot dostarczy nas tam gdzie chcemy, za drobną opłatą.

Po tupolewie i hotelu to kolejny wstrząs dla mojej środkowoeuropejskiej głowy. Podczas startu wszystkie bagaże i my byliśmy stłoczeni z przodu maszyny przy kabinie pilota, czemu?- bo tak.
Pomimo widocznej na kadłubie plamy oleju, kilku zadrutowanych końcówek i luźnych wahaczy, połatanego poszycia, nagle zmienionej pogody, po prawie dwóch godzinach lotu znalazłem się w Usz-Był-Dyr.. ,gdzie na asfaltowym/sic!/pasie startowym powitały nas dzikie konie, drzewa, góry. Dreszcz emocji przed nieznanym i nadzieja na szczęśliwy powrót.. A skąd asfalt w środku masywu górskiego Sajanów? Dzięki dawnemu sekretarzowi partii tow. Andropowowi. który umyślił sobie zrobić tam sanatorium dla prominentnych działaczy, którzy oprócz delektowania się ciszą i natura mieli do dyspozycji gorące źródła siarkowe, możliwość polowań i wędkowania nad jedną z największych rzek Świata. Kilkadziesiąt kilometrów wyżej swój bieg zaczyna Jenisej.. rozglądając się wokół widzę, że nie za bardzo mu wyszedł ten projekt.. Mieszka tu bowiem kilka bystrych łajek i paru tubylców wyposażonych w strzelby, motocykl z wózkiem bocznym i traktor.. dookoła tajga-przyjemna o tej porze roku i nadzwyczajna, po prostu wciągającą swoim pięknem, zapachem, widokami i smakami.

/to co przeżyłem podczas tej wyprawy zachowam dla siebie .. były to wspaniałe chwile spędzone ze sobą i z przyjaciółmi, był to czas poznania niesamowitych i ciekawych ludzi, skosztowania potraw, czucia dreszczu niebezpieczeństwa i przygody, niezapomniane mdlenie z wysiłku i smród ubrań. język którym dysponuję nie jest w stanie oddać tego co czuję myśląc o mojej Syberii. Za możliwość sprawdzenia siebie i przeżycie wyjątkowych chwil warto zapłacić tak niską cenę jaka są pieniądze../

Nasza tratwa po kilkunastu dniach spływu i przebyciu trzydziestu progów rzecznych dotarła do wioski-stolicy starowierców, gdzie pośród kilkudziesięciu parterowych, drewnianych chat połączonych błotnistymi drogami biegały półnagie dzieci i świnie-podobnie jak one umorusane.. miejsce to miało kilka zalet- m.in.sklep. Po 20 dniach mój węch niezmącony papierosowym dymem, zgiełkiem cywilizacji, problemami firmowymi, zasięgiem telefonów komórkowych wyczuł lekki zapach piwa..
Niezmiernie miła ekspedientka uzbrojona w arsenał złotych i srebrnych zębów podała mi butelkę pienistej cieczy, która w tym miejscu i czasie, w temperaturze bliskiej zeru smakowała jak nigdy przedtem.. jeszcze tylko pakowanie sprzętu, nocleg u myśliwego i powrót do Tuwy i hotelu z ciepłą wodą, twardymi chodnikami, łóżkiem, wygodna muszla.. Po trzech tygodniach znalazłem się w Polsce . Kilka dni wystarczyło by zatęsknić za prostym, szczerym do bólu ,bezkompromisowym życiem w zgodzie z naturą, w zgodzie ze sobą..

Uważam, że każdy człowiek powinien raz w życiu pojechać na Syberię, człowiek powinien, a Mężczyzna musi.. Ciągnie mnie do odwiedzenia jeszcze wielu innych zakątków Świata. Wiem, że nie widziałem jeszcze wielu pięknych miejsc i mam do przeżycia wiele w różnych chwil.. marzę o Kilimandżaro, Namibii, Australii, Chile i Kanadzie.. jednak na Syberie wrócę już wkrótce, Tam się po prostu wraca..

dziękuję Ci Władek, ze zabrałeś mnie i nie zapominaj o mnie podczas kolejnych wypraw..

Jarosław Rąpała

Znakiem rozpoznawczym Krety (tak jak każdego zakątka Grecji) jest malownicza symbioza gór i morza. Percepcja krajobrazu zależy od pory roku – soczysta zieleń wiosny przekształca się w październiku w pejzaż w kolorze sepii. Używając tu osobistego języka wyraziłabym to tak: po wycieczkach do krajów arabskich, spragniona tym razem typowo europejskich standardów wpadłam jak śliwka w kompot. Ujmę to następująco _ mój plan zakładał głównie zabawę do białego rana. Nie chcę tu nikogo oszukiwać – wschodnia Kreta jest dość skomercjalizowana, a karmiona historiami o dość rozrywkowym Hersonissos miałam nadzieję na aktywne wczasy. Tymczasem nomen omen wylądowałam w części zachodniej. Chania i jej okolice to miejsce idealne dla każdego: dla rodzin, ze względu na piaszczyste plaże Kissamos i par – przez czarującą wieczorami starówkę Chani. Stąd też samochodem docierałam do miejsc, dla których warto odwiedzić tę wyspę. Przede wszystkim perły Grecji, zachwycającej topografią wyspy Santorini, na którą można dopłynąć z Krety, malowniczych gór Lefka Ori, gdzie znajduje się najdłuższy w Europie wąwóz Samaria, ruin zamku w Knossos, będącego kolebką minojskiej kultury, czy miast: Rethymno, którego romantyczny port i odchodzące od niego labirynty uliczek stanowią atrakcję samą w sobie. Ale Kreta to nie tylko wyzwanie dla trekkingowców i archeologów-amatorów. To także raj dla lubiących poleniuchować na złocisto-różowych piaskach Elafonisi czy egzotycznej plaży Vai. Sięgając pamięcią wstecz uzmysławiam sobie, że Kreta to wyspa – zasadzka i aż ciężko o własnych siłach podjąć decyzję o czystym wypoczynku. Lojalnie informuję ewentualnych zainteresowanych – 14 dni urlopu mogą okazać się niewystarczające, a poczucie niedosytu może sprawić, że na tę wyspę wrócimy po coś jeszcze.

Jaka tajemna siła pognała mnie aż tak daleko? Przecież przez cały rok pracy, podróży z klientami, konferencji spędzam wystarczająco dużo czasu w samolotach…
Byłam wściekła na samą siebie, ale w duchu cieszyłam się, że nie muszę tej odległości pokonać Np. statkiem … bo tego też nie cierpię.
Wysiadając za samolotu poczułam ten dziwny , ale jakże znajomy zapach - słodko kwaśny zapach Azji , tym razem jednak przełamany nutą frangipiani ,zielonej herbaty i champaki. Teraz oby tylko jak najszybciej do hotelu .A !znowu niespodzianka ,szybko staje się niemożliwe ; korki , setki skuterków ,klaksony i żadnych zasad ruchu na drodze - oto co znaczy odległość kilku kilometrów.

Już pierwszy rzut oka na otoczenie hotelu Melia Bali w Nusa Dua wynagrodził niewygody podróży .Choć hotele w tej części wyspy są stare ( liczą prawie 15 lat ) to przepiękna plaża i ogrody rekompensują wiele.
Egzotyczna roślinność koiła oczy.

Takie w istocie jest całe Bali - zielone ,wilgotne ,pełne bujnej roślinności , trawy jak dywan , tarasowych pól ryżowych ,pięknych świątyń ( bo prawie każdy mieszkaniec Bali ma świątynię na terenie swojej posesji )
Posągi i kamienne postacie bogów , dobrych duchów potęgują tę aurę tajemniczości .Kwiaty Frangipiani ( symbol tych stron ) pobudzają zmysły - są delikatne i pachną cudownie.

Spowity chmurami wulkan KINTAMANI - położony na północ od turystycznych kurortów zachwyca swym majestatem.
Na południu pomiędzy Denpasar a Nusa Dua znajduje się plaża JIMBARAN - to miejsce , gdzie restauracje na plaży oferują całą plejadę gwiazd spośród owoców morza - czerwone snajpery , sikające krewetki ,langusty,lobstery .Po zachodzie słońca do kolacji przygrywa chłopięcy zespół muzyczny .
Każdy z tych pięknych młodzieńców oprócz wielkiego talentu, posiada jeszcze twarz anioła muśnięta słońcem. Wiele tu turystów ,ale miejsce to jest jedyne w swoim rodzaju.
Południe Bali pełne jest zgiełku, korków , spalin i turystów .Na próżno szukać tu ciszy i spokoju. Trudno też wypocząć w hotelu , gdyż tam na wyspie czeka tyle miejsc
do myszkowania.
Wyspa tonie od nadmiaru klientów zwiedzionych słusznie wszystkim co kryje w sobie słowa -EGZOTYKA !
18 dni to za mało , by zgłębić tajemnice BALI .
Ci z Państwa którzy przylecą tu na krócej niż dwa tygodnie będą żałować !
Dla tych z którzy szukają czegoś więcej -wyszukanych miejsc z dala od turystycznych kurortów mam inną propozycję. Na przykład ośrodek w okolicach UBUD w środkowej części wyspy, położony na skraju dżungli , gdzie lekarz medycyny Ajurwedyjskiej dobierze dla nas specjalną dietę , przepisze doskonałe zioła, a my uleczymy skołatane serca i nerwy życiem zwariowanej Europy. O poranku można uprawiać jogę wsłuchując się w odgłosy ptaków dobiegające z tropikalnego lasu.
Jest tu tylko 30 pokoi ,a raczej willi .Cisza , intymność ,doskonała organiczna kuchnia, basen, czego chcieć więcej ???
Znalazłam także wille - jakże cudowne na zboczach pól ryżowych - do wynajęcia wraz z kucharzami i kierowcami. Miejsce tak wyjątkowe ,że aż zapiera dech ,kiedy przeciera się oczy koło południa.

Wieczorami oddawałam się swojej największej próżności -SPA. Azjatyckie masaże to ukojenie zmysłów , to pokarm dla duszy i ciała , to narkotyk .Nigdy nie masz dość i chciałbyś więcej …nauczyłam także przed laty nasze dzieci korzystać z tego dobrodziejstwa , bo to co w Azji jest normą dla nas wciąż pozostaje luksusem.
Moje wakacje z rodzinką , obcowanie z takim bezmiarem piękna sprawił ,że urlop stal się wyjątkowy.

A Bali to tylko jedna maleńka wyspa w tych stronach SWIATA .Jest tu tyle do zobaczenia ,tyle miejsc gdzie rzadko widuje się białego człowieka jak choćby Celebes , Flores, Papua i Nowa Gwinea, Borneo, Sumatra lub choćby tylko - Jawa.
Zapraszamy Państwa do naszych biur i na nasze wyprawy.

Agnieszka Rąpała

Wyobrażałam sobie, że Rodos nie przedstawi sobą nic, czego nie widziałabym w innych miejscach Grecji. Postanowiłam korzystać z morskich i słonecznych kąpieli (UWAGA: RODOS to najbardziej nasłoneczniona wyspa morza egejskiego-stąpanie po piasku w sierpniu może grozić hospitalizacją!). W postanowieniu nie wytrwałam, bowiem moja miłość do słońca przegrała ze zdrowym rozsądkiem i ciekawością wyspy…na całe szczęście.
Zorientowawszy się, że mam tylko tydzień chciałam zobaczyć dużo i szybko;

Zachowawczo, aby w ten skwar zbytnio się nie przemęczać, popłynęłam na wysepkę Symi. Rejs był koszmarny: tłum ludzi, żar z nieba, długa podróż (jak na te temperatury)-ale wrażenia z wpłynięcia do portu zniwelowały ten drobny mankament bardzo szybko. Przed nami rozciągała się fantastyczna panorama wtopionej w zatoczkę lokalnej zabudowy. Po wyjściu na ląd wszyscy dali się zwerbować lokalnym sprzedawcom gąbek. Nie to jednak stanowiło największą atrakcję, bo ta czekała w innej części wyspy. Klasztor Panormitis to przepiękny zabytek, który wart jest myślę tej wyprawy. Zabytek pochodzący z XVIII kontrastuje z surowym pejzażem.

Innym fantastycznym miejscem jest Lindos - kaskadowo pnące się w górę miasteczko, zwieńczone na szczycie twierdzą. Labirynty malowniczych uliczek (bardzo, bardzo turystycznych) mogą zaprowadzić wprost do przepięknej zatoczki, okolonej skałami. Doprawdy znalazłszy się tu w obliczu możliwości błogiego lenistwa walczyłam ze sobą, zmuszając się do dalszego zwiedzania.

Myślę, że świetną atrakcją jest również zwiedzanie stolicy wyspy-miasta Rodos. Jedynym rozczarowaniem może być fakt, że Kolos Rodyjski nie stoi na właściwym mu miejscy; Wszystko inne jest: jest wspaniały port Mandraki z mnóstwem tawern i restauracji, gmatwanina uliczek, prowadzących do starego miasta, kamiennym traktem.

Jak mogłabym zakończyć, aby nie uciec się w banał opisu greckiej wyspy? Chyba utnę, nie kończąc, z nadzieją, że choć trochę zachęciłam.

AL MOGGAR 3* propozycja na każdą kieszeń. Położony w sercu Agadiru – kompleks budynków o niskiej zabudowie, ze średniej wielkości, fantazyjnym basenem. Oddzielony ulicą od wspaniałej plaży.

LTI AGADIR BEACH CLUB 4* swoja architekturą nawiązuje do arabskiej estetyki, jego przestronne wnętrza zostały zaprojektowane w detalach. Ma duży basen, położony wśród zieleni i jest doskonale zlokalizowany - tuż przy plaży, parę minut drogi od głównego deptaka.

KENZI EUROPA 4* położony niemal w ścisłym centrum miasta. W pobliżu restauracji, klubów nocnych i sklepów z lokalnymi wyrobami. Ma bardzo stylowe, dość duże pokoje. Jego atutami jest na pewno świetnie utrzymana, zielona przestrzeń wokół basenu oraz wyjątkowo smaczne jedzenie.

ROYAL ATLAS 5* najlepszy moim zdaniem hotel w ścisłym centrum miasta. Jego designerskie, surowe wnętrze nadaje mu eleganckiego charakteru. Stylistyka hotelu pozornie tylko odbiega od przyjętej w Maroko konwencji projektowania hoteli według mauretańskich wzorców. Pokoje urządzone ze smakiem, piękne restauracje oraz bardzo duży basen sprawiają, że Royal Atlas spełni oczekiwania bardzo wymagającego klienta

PALAIS DES ROSES 4* to świetna propozycja dla osób ceniących spokój, bliskość plaży, piękno orientalnych wnętrz oraz hoteli zaprojektowanych z precyzją w najmniejszym detalu. Jeden z dwóch (wraz z nim hotel SOFITEL) oddalonych kilka kilometrów od ścisłego centrum moim zdaniem najlepszych hoteli w Agadirze. Fantazyjne baseny, przepięknie utrzymane ogrody i w końcu jedna z najwspanialszych plaż, tuż obok wysokiej klasy samego obiektu – usatysfakcjonują każdego. Na terenie hotelu znajduje się również nowoczesny gabinet odnowy biologicznej.

SOFITEL 5* - to hotel, który ma najlepszą przestrzeń basenową; nieco azjatycką (dużo imitacji drewna – masywne hamaki, estetyczne leżaki i miejsca do wypoczynku), wypielęgnowaną zieleń, przepiękną plażę. Hotel jest dość duży, ale pewne rozwiązania architektoniczne wywołują wrażenie intymności. W hotelu jest świetna dyskoteka. Jedynym mankamentem są moim zdaniem zbyt małe pokoje.

Komu polecam: wszystkim, którym zależy na pięknych plażach, doprawionej aromatycznymi przyprawami kuchni oraz tym, którzy cały czas mają w pamięci fakt, że Maroko jest krajem islamskim..

Madera to wyspa dla osób ceniących sobie kontakt z naturą, dla miłośników pieszych wędrówek po doskonale przygotowanych szlakach, ciągnących się wzdłuż lewad (kanałów nawadniających) rozsianych po całej wyspie i amatorów kąpieli morskich. Dla tych którzy lubią samodzielnie zwiedzać i poznawać nowe miejsca położone niekoniecznie przy utartych szlakach i dla tych, którzy cenią dobrą kuchnię i doskonałe wino – Madera, z wyrobu którego wyspa słynie na całym świecie.

Już pierwsze spotkanie z Maderą dostarcza niezapomnianych wrażeń. Pas startowy lotniska został wybudowany „na wodzie” więc spoglądanie przez okno samolotu podczas lądowania i startu zapewnia wiele emocji. Ogółem lotnisko jest niewielkie tak więc cała procedura związana z kontrolą dokumentów, czy odbiorem bagażu przebiega bardzo sprawnie i szybko.
Jeśli chodzi o pogodę to Maderę można się wybrać przez cały rok, gdyż średnia temperatura wynosi tam ok. 22 stopni, jednakże należy pamiętać o tym, ze w okresie od listopada do marca występują opady deszczu. Ja osobiście miałam przyjemność spędzić tam swoje wakacje w listopadzie i niestety padało – nie były to opady ciągłe, tylko raczej przelotne, ale padało praktycznie każdego dnia i to kilka razy dziennie, więc kurtka przeciwdeszczowa i parasol były niezbędne.

Jak już pisałam Madera jest miejscem dla miłośników przyrody i zwiedzania. Wyspę można zwiedzać na kilka sposobów: wynajęcie samochodu – nie ma z tym najmniejszych problemów, chociaż ceny są dosyć wysokie 50 – 90 Euro za dzień. Jeśli ktoś decyduje się na wynajęcie samochodu to musi się przyzwyczaić do zwyczajów panujących na drodze – drogi ciągnące się wzdłuż wybrzeża są bardzo wąskie i kręte, jeździ po nich wiele autobusów, które trąbią przed zakrętami, aby pojazdy z naprzeciwka zatrzymały się na czas pokonania przez nich zakrętu, samochody osobowe parkuje się bezpośrednio na ulicy i czasami przejazd jest bardzo wąski. Drogi te są bardzo malownicze i jak już nauczymy się po nich jeździć to można podziwiać piękne widoki. Jeśli chcemy szybko przedostać się z jednej strony wyspy na drugą, czy pokonać jakiś dłuższy odcinek to musimy wybrać jazdę drogami szybkiego ruchu, które biegną przez tunele – nie ma tu pięknych widoków, ale przejazd jest o wiele łatwiejszy.
Drugi sposób podróżowania po wyspie to komunikacja lokalna lu wycieczki fakultatywne organizowanych przez biura, gdzie jest zapewniony transport i polskojęzyczny przewodnik.

Miejsca, które udało mi się odwiedzić na Maderze i które gorąco polecam do zobaczenia:
Funchal – stolica wyspy, gdzie warto pospacerować w porcie, a także uroczymi uliczkami pełnymi sklepów i kawiarenek. Warto zajrzeć na Mercado Dos Lavadores – targ owocowo-warzywny, a także do winiarni Adegas de Sao Francisco, gdzie można zobaczyć jak powstaje słynne wino Madera i spróbować jego kilku odmian. Trzeba koniecznie wjechać kolejką linową na wzgórze Monte, gdzie znajduje się piękny „Ogród Tropikalny” – tak naprawdę jest to park z licznymi roślinami i rzeźbami, gdzie spacer zajął nam ok. 4 godziny. Następnie można przejechać się słynnymi sankami – zjazd wąskimi uliczkami trwa ok. 15 minut, wrażenie nie jest oszałamiające, ale warto spróbować. Drugą alternatywą po zwiedzeniu Monte jest przejazd inną kolejką do „Ogrodu Botanicznego” z ciekawą roślinnością i licznymi ptakami.

Zwiedzanie samego Funchal, Monte i ogrodów najlepiej rozłożyć sobie na klika dni. Inne warte zobaczenia miejsca to Poprt Moniz na północnym zachodzie wyspy z naturalnymi basenami, gdzie przy dobrej pogodzie można zażyć orzeźwiającej kąpieli, klif Cabo Girao, góra Paul da Sera, Sao Vincente, szczyt Pico de Areiro, czy Santana, gdzie znajdują się domki o szpiczastych dachach. Jeśli ktoś lubi spacerować wśród pięknej przyrody to polecam wyprawę na którąś z Levad. My zdecydowaliśmy się na Levadę Rabacal – jest to trasa, która łączy ze sobą kilka szlaków. Marsz trwał ok. 5 godzin, ale teren jest raczej łatwy więc nikt nie powinien mieć problemów z pokonaniem tej trasy.
Osobiście polecam Maderę, jako miejsce na udane wakacje, chociaż jak dla mnie nie koniecznie w okresie zimowym, gdyż ja lubię słońce i wysokie temperatury.

„Ayubowan” –żyj długo i szczęśliwie. Lankijczycy witając się życzą sobie Ayubowon. Nie mówią sobie dzień dobry, bo dla nich każdy dzień jest dobry, maja zawsze słońce i coś do zjedzenia.

Podczas pobytu na wyspie warto zobaczyć Sigiriya. Góra ma ponad 200m wysokości. Na jej szczycie została zbudowana twierdza, która do dziś zachwyca turystów Lustrzanym Murem, freskami i bujną roślinnością. Jednym z najważniejszych zabytków jest Świątynia w Kandy z relikwią złotego zęba Buddy.

Kolejne magiczne miejsce to Nuwara Eliya - wyżyny położone na wysokości ponad 2000m n.p.m. oraz plantacje herbaty a wśród nich wiktoriańskie domki. W tym właśnie miejscu obowiązkiem jest wizyta na plantacji i w fabryce herbaty, jak również obejrzenie ogrodów przypraw.

Szybko zmieniłam nastawienie…

Bez cienia przesady można określić ją jako turystyczny raj - każdy może znaleźć tu coś dla siebie.
Majorka to zdumiewająco zróżnicowana wyspa – z jednej strony - strome, skaliste wybrzeża, piaszczyste plaże, romantyczne zatoczki, pasma górskie, szerokie równiny porosłe winnicami, oliwkami i figowcami, pachnące gaje pomarańczowe doliny Soller; z drugiej - mniej znane oblicze wyspy: kręte drogi i senne miejscowości w dolinach Sierra de Tramuntana, klasztory na szczytach wzgórz i zapierające dech w piersiach jaskinie.

Żeby zwiedzić ten wspaniały zakątek ziemi, najlepiej wypożyczyć samochód, wziąć w dłonie mapę i wyruszyć przed siebie. Zawsze gdzieś czeka piękne miejsce, które warto dla siebie odkryć. Najbardziej polecam byście Państwo oddalili się jak najdalej od linii brzegowej, by poznać prawdziwe majorkańskie osady, prowadzące własne, niczym nie skrępowane życie. Majorka ma wiele do zaoferowania, znacznie więcej niż to, co widać w broszurkach reklamowych.

Wycieczki fakultatywne można sobie zorganizować samemu, ponieważ komunikacja na Majorce działa bez zarzutu. Naprawdę warto zobaczyć Lluc, La Calobre, Soller i Peurto de Soller, a przy okazji przejechać autobusem fantastyczną trasą górską, popłynąć stateczkiem wzdłuż zachodniego wybrzeża i wsiąść do zabytkowej kolejki z Soller do Palmy.
W Palmie de Mallorca największe wrażenie wywarła na mnie wyniosła, położona nad samym morzem Katedra La Seu. Jak również plątanina wąskich, uroczych uliczek biegnących we wszystkich możliwych kierunkach. Naprawdę trzeba uważać by nie zagubić się w Starym Mieście. Stolica Majorki to nowoczesna i elegancka metropolia, urzeka swym klimatem. Bogata oferta kulturalno-rozrywkowa zadowoli każdego turystę.

Z kolei Valldemossa, kojarząca się każdemu z Fryderykiem Chopinem i George Sand to urocze miasteczko, przepiękne miasteczko. To tam w Klasztorze Kartuzów w celi nr 4 nasz kompozytor spędził 3 miesiące. W muzeum można obejrzeć jego rękopisy, partytury i listy.
To właśnie na Majorce został ukończony cykl 24 preludiów (m.in. preludium Des-dur Deszczowe), uważanych przez znawców za jego najwybitniejsze utwory.

Majorka zaskakuje i zadziwia… każdy znajdzie tu swój mały, prywatny raj.
Ja swój znalazłam i by znów naładować się pozytywną energią, jak najszybciej muszę tam wrócić.